ای کاش می توانستم ابر باشم تا سايه بانی از محبت بر رويت می گستراندم.

ای کاش می توانستم اشک باشم تا هرگاه که آسمان چشمهايت ابری می شد باريدن می گرفتم.

ای کاش می توانستم خنده باشم تا روی لبانت نشينم و غنچه بسته لبانت را بگشايم.

ای کاش می توانستم يک پرنده باشم و پر می گشودم و تا دور دستها در کنار تو پرواز می کردم.

ای کاش می توانستم سايه باشم تا نزديک ترين کس به تو بودم

دلم گرفته است

به ایوان می روم و انگشتانم را

بر پوست کشیده ی شب می کشم

چراغ های رابطه تاریکند

کسی مرا به آفتاب

معرفی نخواهد کرد

کسی مرا به مهمانی گنجشک ها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردنی ست

چه زيباست به ياد تو با چشمهاي خسته گريستن

چه زيباست هميشه در تنهايي تو را حس کردن

چه زيباست در خيال با تو زندگي کردن

عزيزم نام تو بر قلبم خالکوبي شده تا فراموشت نکنم .

نازنين من همچون نفس کشيدن تو را بخاطر مي سپارم.

يک روزه ديکه هم بدون تو گذشت

عشق يعنی.

عشق                                      بيداد    من 

باختن                  يعني                    لحظه                 عشق 

جان                          سرزمين             يعني                        يعني 

زندگي                                 پاک من عشق                               ليلي و 

قمار                                                                                    مجنون 

در                              عشق يعني ...           شدن 

ساختن                                                                               عشق 

دل                                                                                   يعني 

كلبه                                                                        وامق و 

يعني                                                                   عذرا 

عشق                                                           شدن 

  من                                                عشق 

 فرداي                                يعني 

  كودك                        مسجد 

  يعني             الاقصي 

عشق  من.

تو که قصد جدایی کرده بودی

خیال بی وفایی کرده بودی

چرا با این دل خوش باور من

زمانی آشنایی کرده بودی

خدایا تارو پودم غم گرفته

درون سینه ام ماتم گرفته

الهی بشکنه آن  که آخر

دو عاشق را چنین از هم گرفته

خداوندا دلش را مهربان کن

همیشه خاطرش را شادمان کن

يک بار براي ديدن دريا قدم به ساحل گذاشتي...

 اما امواج دريا هزاران بار براي بوسيدن قدمگاهت تا روي ساحل پیش آمدند. دلم برات تنگ میشه اما هزاران بار بر قدمگاهت

 بوسه میزنم.

 مثل آسمون که تنها امیدش چندتا ستارست دیدن برق نگاهت واسه من عمر دوبارست

سر انگشت تو یعنی قصه ی خوب نوازش در نگاه عاشق تو غزل آبی خواهش

 جاده های مهربونی می گذره از تو نگاهـــــــت

 داشتن شب های تارم با خیال روی ماهـــــــت

گفتم:کجا ؟ گفت : رو قلبت . گفتم مگه مي توني ؟

گفت : آره سخت نيست ، آسونه.

گفتم باشه .بنويس تا هميشه يادگاري بمونه. يه خنجر برداشت .

 گفتم اين چيه ؟ گفت : سيسسسسس. ساکت شدم .

 گفتم : بنويس ديگه ، چرا معطلي . خنجرو برداشت و با تيزي خنجر نوشت . دوست دارم ديوونه. اون رفته ، خيلي وقته ، کجا ؟ نمي دونم .

 اما هنوز زخم خنجرش يادگاري رو قلبم مونده. دوست دارم ديوونه

  
 
چه زيباست به خاطر تو زيستن
وبرای تو ماندن بپای تو مردن وبه عشق تو سوختن؛
و چه تلخ وغم انگيز است دور از تو بودن برای تو گريستن
و به عشق و دنیای تو نرسیدن؛ایکاش میدانستی بدون تو،
مرگ گواراترین زندگیست،بدون تووبه دورازدستهای مهربانت،
 
زندگی چه تلخ وناشکیباست ایکاش میدانستی مرزخواستن کجاست؛
 
و ایکاش میدیدی قلبی را که فقط ؛
برای تو می تپد

اگر دبیر ریاضی بودم ثابت میکردم که چگونه شعاع نگاهت از مرکز قلبم
می گذرد
 
اگر دبیر شیمی بودم نام تو را در قلبم پخش میکردم تا از خون من
محلول محبّت بسازد
 
اگر دبیر جغرافیا بودم می دانستم که خوش آب وهواترین منطقه آغوش
گرم توست
 
اگر دبیر دینی بودم می دانستم که چگونه بعداز خدا تو را
بپرستم
 
اگر دبیر زبان بودم ، با زبان بی زبانی می گفتم
 

عشق یعنی آرزو یعنی امید

              زماني جايي از اشتقاق خواندم....
                    از ريشه يابي« آدم که از عدم‌‌‌»* مي آيد...
                                     و «ياءس از سعي »*
                          و به دنبال ريشه خودم گشتم
                          و به دنبال ريشه تو نيز...
                   دانستم که من از حقيقت ماندن مي آيد و
                                                                         تو
                                                                       از توهم
      عبور...
                             آنگونه که زن از زنده شدن
                                              و
                                             مرد از مردن....
                                                و عشق
                                                  از سوختن و دم نياوردن..
                              باز هم تو ...
                               که ريشه عشق را هم
                                    از دست پاچگي نام تو
                                                            گم کردم
                                                                    گم......
           

   
      چنان در بستر خون خنده می کرد

      که شب را از شفق اکنده می کرد

      به قول اب و تصدیق ستاره

      دلش ایینه را شرمنده می کرد

   
        
      دوسِت دارم خیلی کمه
      برای این که من بگم نگات نیستش مثل همه
      تقصیر واژه منه
      باید تموم حسم یه جا برات داد بزنه
      دوست دارم خیلی غمه
      برای این که من بگم اگه بری کمر خمه
      تقصیر واژه منه
      باید تموم حسم یه جا برات داد بزنه

   
       نميگم عاشقم باش
       نميگم مال من باش
       حتي ازت نخواستم با اينو اون تو کم باش
       
       
      نميگم به تو برگرد نميگم از دلم چي
       تو اين دنياي ناتو نميخوام از تو هيچي

      این دفعه عاشقت شدم
      بعد هزار و یک گله
      یه هو زدی به قلب من بی اجازه 3 تا گره
      اولی باورم شدی
      بعد هزار و یک دروغ
      مهم نبود برای من شهر دلت می شه شلوغ
      یا آدماش تا من برم برام می زنن بوق و بوق
      دومی یاورم شدی
      بعد هزار و یک بدی
      دیدم چه قد عوض شدی گفتم چه خوب شد اومدی
      سومی داورم شدی
      بعد هزار و یک دلیل
      باختم و گفتم بهتری چشام بستم رو یه ایل